ბიბლია: მესამე მაკაბელთა
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:15:26.659704+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. მესამე მაკაბელთა

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

მესამე მაკაბელთა
მესამე მაკაბელთა

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

1
მესამე მაკაბელთა

1^1როდესაც ფილოპატორმა მასთან მისულებისაგან შეიტყო, რომ ანტიოქოსი დაუფლებოდა მის კუთვნილ მიწა-წყალს, მოუხმო მთელ თავის ლაშქარს, ქვეითთაც და ცხენოსანთაც, თან წაიყვანა თავისი და არსინოე და რაფიას მხარეს გაემართა, სადაც დაბანაკებული იყო ანტიოქოსის ლაშქარი.

2მაშინ ვინმე თეოდოტოსმა გადაწყვიტა განეხორციელებინა თავისი განზრახვა, იახლა პტოლემეოსისაგან მინდობილი მხნე მეომრები და ღამით შეიპარა პტოლემეოსის კარავში, რათა მალულად მოეკლა იგი და თავიდან აეცილებინა სისხლისღვრა.

3მაგრამ უღალატა მას დოსითეოსმა, დრიმილოსის ძემ, წარმომავლობით იუდაელმა, რომელმაც შემდგომ უარყო სჯული და განუდგა მამა-პაპურ სარწმუნოებას. მან კარავში ერთი მდაბიორი შეუშვა, რომელიც პტოლემეოსის მაგივრად იქნა მოკლული.

4ხოლო როდესაც სასტიკი ბრძოლა გაჩაღდა და ანტიოქოსმა იმძლავრა, თმაგაშლილმა არსინოემ ცრემლისფრქვევით დაიარა მთელი ლაშქარი და ევედრებოდა მეომრებს, მხნედ ებრძოლათ თავიანთი თავისა და თავიანთი ცოლ-შვილისათვის, გამარჯვებულებს კი ორ მინა ოქროს აღუთქვამდა.

5მოხდა ისე, რომ ხელჩართულ ბრძოლაში მტერი ძლეულ იქნა და მრავალი ტყვედ ჩავარდა.

6საწადელს რომ ეწია, ფილოპატორმა განიზრახა მეზობელ ქალაქებშიაც ჩასულიყო და გაემხნევებინა ისინი.

7ესეც რომ აღასრულა და ძღვენი შესწირა სალოცავებს, მხნეობა შთაუნერგა თავის ქვეშევრდომთ.

8როცა შემდეგ იუდაელებმა საბჭოსგან და უხუცესებისაგან ელჩები აახლეს, რათა მიელოცათ, ძღვენი მიერთმიათ და სიხარული გამოეხატათ იმის გამო, რაც მოხდა, პტოლემეოსმა მოისურვა, რაც შეიძლება მალე სწვეოდა მათ.

9იერუსალიმს რომ ჩავიდა, მსხვერპლი შესწირა, მადლი მიაგო უზენაეს ღმერთს და აღასრულა ყველაფერი, რაც შეჰფეროდა წმიდა ადგილს.

10და როცა შიგ შეაბიჯა, მისი სიდიადითა და მშვენიერებით მოიხიბლა და ტაძრის სინატიფით განცვიფრებულმა საწმიდარში შესვლა დააპირა.

11უთხრეს: „ეგ წესი არ არის და, არამცთუ ჩვენს ხალხს, თვით მღვდლებსაც კი ეკრძალებათ შიგ შესვლა. მხოლოდ მღვდელმთავრს აქვს ამის უფლება, და ისიც წელიწადში ერთხელ.“ მაგრამ მეფეს განზრახვაზე ხელი ვერ ააღებინეს.

12სჯულიც წაუკითხეს, მაგრამ ვერც ამან გადაათქმევინა განზრახული; ამბობდა: „აუცილებლად უნდა შევიდე; დაე, ისინი იყვნენ მოკლებულნი ამ პატივს და არა მე.“

13უნდოდა გაეგო, ტაძარში რომ შედიოდა, მაშინ რატომ არავინ შეაჩერა.

14და როცა ვიღაცას წინდაუხედავად წამოსცდა: ძალიან ცუდია, რომ ასე მოხდაო,

15მეფემ თქვა, რაკი ეს, ასე თუ ისე, უკვე მოხდა, ვითომ რატომ არ უნდა შევიდე, მიუხედავად იმისა, გსურთ თუ არა თქვენ ესო.

16წმიდა სამოსით მოსილი მღვდლები პირქვე დაემხნენ და უზენაეს ღმერთს შეჰღაღადეს, შეგვეწიე და შეაჩერე უკეთური ზრახვით შემოჭრილი მოძალადეო. და მოთქმა-გოდებით აავსეს ტაძარი.

17ქალაქში დარჩენილები შეშფოთებულნი მოცვივდნენ, ეგონათ, რაღაც წარმოუდგენელი რამ მოხდაო.

18თავიანთ ოთახებში ჩაკეტილი ქალიშვილები დედებთან ერთად გამორბოდნენ, მტვერსა და ნაცარს იყრიდნენ თავზე და მწარედ მგმინავნი ქვითინით ავსებდნენ ქუჩებს.

19საქორწინოდ მორთულ-მოკაზმული ქალწულნი საქმროებთან შესახვედრად გამზადებულ სანთიობოებს ტოვებდნენ, აღარ ახსოვდათ კდემა და უთავბოლოდ დარბოდნენ ქალაქში.

20დედებს და ძიძებს აქა-იქ მიეყარათ ახალშობილნი: ზოგი სახლში, ზოგიც – ქუჩაში, და უკანმოუხედავად გარბოდნენ უზენაესი ტაძრისკენ.

21ესოდენ მრავალგვარი იყო ტაძართან თავშეყრილი ხალხის ვედრება მეფის ღვთისმგმობი განზრახვის გამო.

22ზოგიერთმა მოქალაქემ ისიც კი გაბედა, რომ მეფისათვის ხელი შეეშალა განზრახულის შესრულებაში.

23სწორედ მათ მოუწოდეს ხალხს, იარაღი აეღოთ და მამა-პაპის სჯულისათვის დაედოთ თავი. აირ-დაირია მთელი ტაძარი, მაგრამ მღვდლებმა და უხუცესებმა დააშოშმინეს ისინი და მათაც სხვებივით დაიწყეს ლოცვა.

24ხალხი კი კვლავინდებურად შემწეობას შესთხოვდა ღმერთს.

25უხუცესები, რომლებიც თან ახლდნენ მეფეს, ყოველნაირად ცდილობდნენ დაეყოლიებინათ იგი, რომ თავის თავხედურ განზრახვაზე აეღო ხელი.

26მაგრამ თავგასული და ყოვლისუგულებელმყოფელი წინ მიიწევდა, რათა ბოლომდე შეესრულებინა ნათქვამი.

27ამის შემხედვარე მეფის მხლებლებმა ჩვენებთან ერთად დაიწყეს ლოცვა ყოვლადძლიერისადმი, რათა ამ გასაჭირში ეხსნა ისინი და აღეკვეთა ეს უსჯულო და უკადრისი ქცევა.

28სასოწარკვეთილი ხალხის გაბმული მოთქმა-გოდება და ღაღადისი გამაყრუებელ გუგუნად ერწყმოდა ერთმანეთს.

29კაცს ეგონებოდა, მარტო ხალხი კი არა, კედლებიცა და მთელი საძირკველიც გმინავენო, თითქოს უკვე სიკვდილს უქადდათ წმიდა ადგილის შებღალვა.

2

2^1მაშინ სიმონ მღვდელმთავარმა ტაძრის წინ მოიყარა მუხლი, მოწიწებით გაიწოდა ხელები და ასე ილოცა:

2„უფალო, უფალო, ცათა მეუფეო და ყოველი ქმნილების მბრძანებელო, წმიდაო წმიდათა შორის, ყოვლისმპყრობელო, მოგვხედე ურვილთ უღვთოსა და მკრეხელისაგან, ძალითა და მძლავრებით რომ გათავხედებულა.

3რადგანაც, ყოვლის შემქმნელო და ყოვლის გამრიგევ, სამართლიანო მეუფეო, შენ განსჯი ყველა თავხედსა და კადნიერს.

4აკი უწინაც შეგიმუსრავს უსამართლობის მოქმედნი, რომელთა შორისაც გიგანტებიც იყვნენ, თავიანთი ძალისა და კადნიერების მოიმედენი, უზომო წყალი რომ მოუვლინე და წარხოცე ისინი.

5შენ გადაბუგე ცეცხლითა და გოგირდით თავგასული სოდომელები, აშკარად რომ სჩადიოდნენ უკეთურებას და ჭკუის სასწავლ მაგალითად დასახე ისინი შთამომავლობისათვის.

6შენი ძალმოსილება უჩვენე ამპარტავან ფარაონს, შენი წმიდა ხალხის – ისრაელის დამმონებელს, მრავალი სხვადსხვა სასჯელით ჰგვემე იგი და დაანახვე შენი ძლიერება.

7ეტლებითა და დიდძალი ლაშქრით რომ დაედევნა შენს ხალხს, ზღვის უფსკრულში დანთქე ისინი, ხოლო შენი, ყოველი ქმნილების მძლეთა-მძლე მბრძანებლის, მოსავნი უვნებლად გამოიყვანე.

8და განდიდებულ იქმენ შენი ხელის ნამოქმედარის მხილველთაგან.

9შენ, მეუფეო, რომელმაც შეჰქმენი უკიდეგანო და უსაზღვრო მიწა, ეს ქალაქი აირჩიე და შენდა სადიდებლად წმიდაჰყავ ეს ადგილი, თუმცაღა არა გაკლია რა, და შენი ღვთაებრივი გამოცხადებით განადიდე იგი, რათა შენი დიადი და სათაყვანებელი სახელის დიდება გეწილადებინა მისთვის.

10ისრაელის სახლის სიყვარულით აღგვითქვი, რომ, თუ უბედურებისა და გაჭირვების ჟამს ამ ადგილას მოვიდოდით და ვილოცებდით, შენ შეისმენდი ჩვენს ლოცვას.

11სარწმუნო ხარ და ჭეშმარიტი,

12რადგანაც ხშირად შეწევნიხარ გასაჭირში ჩავარდნილ ჩვენს წინაპრებს და საშინელი განსაცდელისაგან გიხსნია ისინი.

13და ახლა ჩვენც, წმიდაო მეუფეო, დიდი და ურიცხვი ცოდვების გამო ვიტანჯებით, მტრის ხელში ჩაცვივნილნი და უბედურებით დაუძლურებულნი.

14ამ ჩვენი დაცემის ჟამს ეს თავგასული და ღვთისმგმობი ცდილობს, შეურაცხყოს ეს წმიდა ადგილი, ჩვენს ქვეყანაში შენი დიადი სახელისადმი მიძღვნილი.

15რადგანაც თუმცა შენი სამყოფელი, ზეცათა ზეცა, მიუწვდომელია კაცთათვის,

16მაგრამ შენი მოწყალებით მოჰმადლე შენს ერს, ისრაელს, და წმიდაჰყავ ეს ადგილი.

17ნუ მოგვკითხავ მათ უწმინდურებას, ნუ დაგვსჯი მათი სიბილწისათვის, რათა არ იქადოდნენ უსჯულონი გულში და არ იკვეხნიდნენ კადნიერი ენით:

18‘გავთელეთ სიწმიდის სახლი, როგორც თელავენ სიბილწის სახლებს.’

19გაგვარიდე ჩვენი ცოდვები, მოგვიტევე ჩვენი უსამართლობანი და მოგვივლინე შენი წყალობა ამ ჟამს.

20დაე, მსწრაფლ გადმოვიდეს ჩვენზე შენი სიბრალული, ხოტბის მადლი მიანიჭე გათელილთა და გულით ურვილთა ბაგეს; მშვიდობა მოგვეც.“

21მაშინ შეისმინა თვინიერების ლოცვა ყოვლისმხილველმა და უწმიდესთა შორის უწმიდესმა ღმერთმა, დასაბამიერმა მამამ, და შემუსრა მოძალადე, ძალმომრეობით მოქადული.

22შეარყია იგი, როგორც ირყევა ლერწამი ქარისაგან და განერთხა მიწას უძრავად, ხელ-ფეხ წართმეული და დაუძლურებული, ასე რომ, ხმის ამოღებაც აღარ შეეძლო, რადგანაც სამართლიანი მსჯავრით იყო გვემული.

23შიშმა მოიცვა მისი მეგობრებიცა და პირადი მცველნიც, ამ საშინელი სასჯელის მხილველნი; იფიქრეს, ხელში არ შემოგვაკვდესო და თვითონაც თავზარდაცემულებმა სასწრაფოდ განარიდეს მეფე იმ ადგილს.

24ცოტა ხნის შემდეგ გონს მოეგო, თუმცა სასტიკად დასჯილს აზრადაც არ მოსვლია მონანიება; პირიქით, სასტიკი მუქარით დატოვა იქაურობა.

25ეგვიპტეში დაბრუნებულმა ამრავლა თავისი ბოროტი საქმე, თანამეინახეთა და მეგობართაგან წაქეზებულმა, რომელთათვისაც უცხო იყო ყოველგვარი სამართლიანობა.

26ურიცხვი უკეთურებაც კი არ იკმარა, არამედ იქამდე გაკადნიერდა, რომ ლანძღვა-გინებას უთვლიდა იუდაელებს და ბევრი მისი მეგობარი, მეფის საქციელის შემყურე, მის ნებას იყო აყოლილი.

27ბოლოს, გადაწყვიტა საჯაროდ შეურაცხეყო იუდაელი ხალხი და ამ მიზნით თავისი კოშკის ეზოში სვეტი აღმართა წარწერით:

28„ვინც მსხვერპლს არ სწირავს, იმას ეკრძალება თავის ტაძარში შესვლა; ხოლო ყველა იუდაელი აღწერილ და შეტანილ იქნას მონათა სიაში; ურჩნი კი ძალით მოიყვანონ და სიკვდილით დასაჯონ.

29აღრიცხულნი უნდა დაიდაღონ: ცეცხლით ამოეწვათ დიონისეს ნიშანი – სუროს ფოთოლი, და მონებად შერაცხილთ უფლებები შეეზღუდოთ.“

30მაგრამ ყველასთვის რომ არ შეეძულებინა თავი, იქვე მიაწერა, ვინც წარმართულ მისტერიებს ეზიარება, იმათი უფლებები ალექსანდრიელ მოქალაქეთა უფლებებს გაუთანაბრდესო.

31ზოგიერთმა, მოქალაქეობის უფლებას დახარბებულმა, უარყო საკუთარი სჯული, თითქოს მეფესთან მომავალი ურთიერთობის წყალობით დიდ სახელს მოიხვეჭდა.

32მაგრამ უმეტესობას არ უღალატა სულის სიმტკიცემ და არ განუდგა ღვთისმოსაობას; ფულით ყიდულობდნენ სიცოცხლეს და უშიშრად ცდილობდნენ თავი დაეღწიათ აღწერისაგან.

33რადგანაც ღვთის შეწევნის იმედი ჰქონდათ, ამიტომაც გაემიჯნენ განდგომილთ, თავიანთი ხალხის მტრებად შერაცხეს ისინი და ყოველნაირად თავს არიდებდნენ მათთან ურთიერთობას.

3

3^1ეს რომ გაიგო ამ ღვთისმგმობმა, ისე გაშმაგდა, რომ მარტო ალექსანდრიელ იუდაელებს კი აღარ აფრქვევდა რისხვას, არამედ ქვეყნის ყველა კუთხეში მცხოვრებთა მიმართაც დაუძინებელი მტრობა გამოიჩინა და ბრძანა ყველასათვის ერთ ადგილას მოეყარათ თავი და უსასტიკესი სიკვდილით მოესრათ.

2ვიდრე ეს საქმე მზადდებოდა, ბოროტმოქმედის თანამზრახველებმა ხმა გაავრცელეს იუდაელების წინააღმდეგ, თითქოს ისინი თავს არიდებდნენ კანონიერ მოვალეობათა აღსრულებას.

3თუმცა იუდაელები კეთილგანწყობას და ერთგულებას ინარჩუნებდნენ მეფეთა მიმართ.

4მაგრამ რაკი ისინი თაყვანს სცემდნენ თავიანთ ღმერთს და მისი სჯულისამებრ ცხოვრობდნენ, ამიტომ ზოგიერთ შემთხვევაში მათი ქცევა მოვალეობისათვის თავის არიდებას ჰგავდა, რისთვისაც მათ სიძულვილით უყურებდნენ ზოგიერთნი,

5თუმცა ბევრის თვალში ისინი თავიანთი კეთილმოქმედებითა და სამართლიანობით პატივისცემას იმსახურებდნენ.

6და მაინც, უცხოტომელნი არად აგდებდნენ ამ ხალხის კეთილმსახურებას,

7ყბადაიღეს მათი ღვთისმოსაობა, მათი საჭმელები და ამტკიცებდნენ, თითქოს არც მეფესთან და არც კარისკაცებთან არ გაიზიარებდნენ სუფრას, თითქოს მოშურნენი და სახელმწიფოსადმი ძალზე მტრულად განწყობილნი არიან და ამრიგად განზრახ ჩირქს სცხებდნენ მათ.

8თუმცა ქალაქში მცხოვრებმა ბერძნებმა, რომლებსაც არავითარი უსამართლობა არ ახსოვდათ მათგან, იუდაელთა წინააღმდეგ მიმართული ეს მოულოდნელი აღშფოთება და მათზე აღძრული ბრბოს მძვინვარება რომ დაინახეს, – თუმცა მათი დახმარება არ შეეძლოთ, რადგანაც მეფის ბრძანებას ვერ დაარღვევდნენ, – მაინც სცადეს ენუგეშებინათ ისინი; წუხდნენ და იმედი ჰქონდათ, რომ ვითარება შეიცვლებოდა,

9რადგანაც არ ეგებოდა, ბედის ანაბარა მიეტოვებინათ ამდენი უდანაშაულო ხალხი.

10ზოგიერთი მათი მეზობელი და თანამოძმე ფარულად იფარებდა ზოგიერთ მათგანს და აღუთქვამდა, რომ ყველაფერს იღონებდა მათ დასაცავად.

11ხოლო მეფემ, თავისი დროებითი კეთილდღეობით გალაღებულმა, არაფრად რომ არ აგდებდა უდიადესი ღმერთის ძალმოსილებას და დაჟინებით ცდილობდა ხორცი შეესხა თავისი განზრახვისათვის, ასეთი წერილი დაწერა მათ წინააღმდეგ:

12„მეფე პტოლემეოს ფილოპატორი მოკითხვას უთვლის და ჯანმრთელობას უსურვებს ეგვიპტელებს, ადგილობრივ მხედართმთავრებსა და მეომრებს.

13ჩვენ თვითონ კარგადა ვართ და ჩვენი საქმეებიც კარგად მიდის.

14აზიაში ჩვენი ლაშქრობის შემდეგ, რომელიც, როგორც მოგეხსენებათ, ღმერთების მოულოდნელი თანადგომის წყალობით, ჩვენი განზრახვისამებრ, წარმატებით დავაგვირგვინეთ;

15ვცდილობდით იარაღის ძალით კი არა, შემწყნარებლობითა და კაცთმოყვარეობით გვეზრუნა კოილე-სიირისა და ფინიკიის მოსახლეობის კეთილდღეობაზე;

16ქალაქებში უშურველად ვწირავდით ძღვენს ტაძრებს; ასე მივადექით იეურსალიმს და გვსურდა პატივი მიგვეგო ამ უკეთურთა საწმიდრისათვისაც, რომელთა უგუნურებასაც არა აქვს ზღვარი.

17სიტყვებით კი გულთბილად მიგვიღეს, მაგრამ საქმით გვიმუხთლეს, როცა დავაპირეთ საუცხოო და საკადრისი შესაწირავით შევსულიყავით მათ ტაძარში, რათა პატივი მიგვეგო მისთვის.

18თავიანთი ოდინდელი ქედმაღლობით თავგასულნი მოგვცვივდნენ და შესასვლელი გადაგვიკეტეს, ჩვენ კი არც გვიფიქრია, ძალა გვეხმარა იმ კაცთმოყვარეობის გამო, რასაც ყველა ხალხისადმი ვიჩენთ.

19აშკარა მტრობა რომ გამოავლინეს ჩვენს მიმართ, ეს ხალხი ერთადერთი აღმოჩნდა ყველა ხალხს შორის, თავხედურად რომ ეურჩება მეფეებსა და თავის კეთილისმყოფელთ, და არა სურთ ისე მოიქცნენ, როგორც ჯერ არს.

20მაგრამ ჩვენ არ ავყევით მათ უგუნურებას და გამარჯვებით დაბრუნებულებმა თვით ეგვიპტეშიც კი სათანადო კაცთმოყვარეობა გამოვიჩინეთ, როგორც ყველა ხალხის მიმართ ვიქცევით.

21ამასთანავე, ყველას განვუცხადეთ, რომ დავიწყებას მივეცით ყოველივე ცუდი, რაც მათ თვისტომთაგან გვიწვნევია და გადავწყვიტეთ ერთგვარი ცვლილებაც კი შემოგვეტანა: რაკიღა ჩვენს მოკავშირეებად მიგვაჩნია ისინი და ოდითგანვე მიამიტურად ვანდობდით მრავალ სხვადასხვა საქმეს, ჩვენ გვინდოდა ალექსანდრიის მოქალაქეობის ღირსად და ჩვენს სიწმიდეთა მუდმივ თანამოზიერეებად გვქცია ისინი.

22მაგრამ მათ, თანდაყოლილი ბოროტების გამო, უკუღმართად გაიგეს ჩვენი განზრახვა და, რაკი სიკეთის უარმყოფელნი ერთთავად ბოროტებისაკენ მიდრეკილნი არიან,

23არამცთუ უარყვეს მოქალაქეობის ფასდაუდებელი უფლება, არამედ აშკარად თუ ფარულად გმობენ თავიანთ მცირერიცხოვან თვისტომთ, რომელნიც მეგობრულად არიან განწყობილნი ჩვენს მიმართ; გულწრფელად სწამთ, რომ ჩვენი სამარცხვინო ცხოვრების გამო იძულებულნი ვიქნებით მალე შევცვალოთ ჩვენივე დადგენილებანი.

24ამრიგად, ჩვენ საკმაოდ ბევრი საბუთი გვაქვს, რათა დარწმუნებულნი ვიყოთ, რარიგ მტრულად განწყობილნი არიან ისინი ჩვენდამი, ასე რომ, თუ ოდესმე მოულოდნელად იფეთქა ამბოხებამ ჩვენს წინააღმდეგ, მოღალატეებად და ბარბაროს მტრებად უნდა ვიგულოთ ისინი.

25ამიტომ ვბრძანებთ, ამ წერილის მიღებისთანავე სასტიკად ჰგვემოთ და აწამოთ ისინი და თავიანთ ცოლ-შვილთან ერთად ხელფეხშეკრულნი მოგვგვაროთ, რათა სასტიკი და სამარცხვინო სიკვდილით დაიხოცნენ, რასაც სავსებით იმსახურებენ მტრები.

26რადგანაც, თუ ყველას დავსჯით, დარწმუნებული ვარ, მომავალში უკეთ წარიმართება ჩვენი საქმე და წესრიგი დამყარდება სახელმწიფოში.

27თუ ვინმე შეიფარებს იუდაელს, გნებავთ ხანდაზმულს, გნებავთ ბავშვს ან მეძუძურ ჩვილსაც, დაუნდობლად ამოვწყვეტთ მთელი თავისი სახლეულითურთ.

28ხოლო ვინც რაიმეს შეგვატყობინებს მათზე, ჯილდოდ მიიღებს დამნაშავის ქონებას, ორი ათას დრაქმას სამეფო ხაზინიდან და თავისუფლებას.

29ყველა ადგილი, სადაც კი იპოვიან თავშეყრილ იუდაელებს, განადგურდეს და გადაიბუგოს, ასე რომ, მოკვდავთათვის სამუდამოდ გამოუსადეგარი გახდეს.“

30ასეთი იყო წერილის შინაარსი.

4

4^1ყველგან, სადაც კი მივიდოდა მეფის ბრძანება, წარმართთა შორის საზოგადო ხარჯზე იმართებოდა მხიარული და ხმაურიანი ღრეობები, თითქოს გულის სეღრმეში მიჩქმალული სიძულვილი ახლა აშკარად იჩენდა თავს.

2იუდაელებს კი განუწყვეტელი მოთქმა-გოდებისა და ცრემლის ღვრის ჟამი დაუდგათ; გულისმომკვლელი გმინვა და ქვითინი ისმოდა ყველგან; ტიროდა ასე ანაზდად და მოულოდნელად სასიკვდილოდ განწირული ხალხი.

3რომელი კუთხე თუ ქალაქი, ან რომელი ქუჩა თუ საცხოვრისი არ შეუძრავს მათ მოთქმა-გოდებას?

4საცოდავებს დაუნდობლად ერეკებოდნენ ქალაქებიდან სასტიკი და ულმობელი სარდლები, ასე რომ, ამ უჩვეულო სასჯელისა და სახალხო უბედურების შემყურე ზოგიერთი მტერიც კი წუთისოფლის სიმუხთლეზე ფიქრობდა და დასტიროდა უსამართლოდ დასჯილთა ხვედრს.

5მიერეკებოდნენ ჭაღარით მოსილ, წელთა სიმრავლით წელში მოხრილსა და მოტეხილ მხცოვანთ, და დაუნდობლად გაძევების მოთხოვნისამებრ, აიძულებდნენ სირბილით ევლოთ.

6გოდებდნენ ახლად დაქორწინებული ყმაწვილი ქალები, ის იყო ფეხი რომ შეედგათ სანთიობოში, გლოვად ქცეოდათ შვება, მტვერსა და ნაცარს იყრიდნენ სურნელებანაპკურებ თმაზე და თავშიშველნი, საქორწინო სიმღერების ნაცვლად, მოსთქვამდნენ, უცხოთესლთა სისასტიკით განაწამებნი.

7ბორკილდადებულთ ძალით მიათრევდნენ ხალხის თვალწინ, ვიდრე ხომალდში ჩაყრიდნენ.

8ხოლო მათი ჭაბუკი ქმრები, კისერზე თოკშემოჭერილნი, ლხენისა და განცხრომის ნაცვლად, გლოვაში ატარებდნენ თაფლობის თვის დარჩენილ დღეებს, რადგანაც ფეხქვეშ უკვე ხახადაღებულ ჯოჯოხეთს ხედავდნენ.

9მხეცებივით მიათრევდნენ რკინის ბორკილების ჩხარუნით, ზოგს ჯაჭვებით აბამდნენ ხომალდის მერხებს, ზოგისთვის კი ხუნდები დაედოთ ფეხზე.

10ზემოდან სქელი ფიცარნაგი არ აძლევდათ იმის საშუალებას, რომ დღის სინათლე ეხილათ და ბოროტმოქმედთა მსგავსად მთელი გზა ბნელში უნდა მსხდარიყვნენ.

11როცა სქედიად წოდებულ ადგილს მიადგნენ, მეფის განკარგულებისამებრ, მათი მგზავრობაც დასრულდა, რადგანაც ნაბრძანები იყო ჰიპოდრომზე დაემწკრივებინათ ისინი, რომელსაც ფართო გალავანი ერტყა და, სწორედ რომ, ზედგამოჭრილი იყო სამაგალითოდ დასასჯელად ყველას თვალწინ, ვინც კი ქალაქში შედიოდა ან ქალაქიდან მიემგზავრებოდა ქვეყნის სხვადასხვა მხარეს. უბედურებს მეომრებთანაც აკრძალული ჰქონდათ ურთიერთობა და მოქალაქეებთანაც.

12როდესაც ყოველივე ეს აღსრულდა, მეფემ შეიტყო, რომ ქალაქიდან მალულად გამოდიოდნენ დასასჯელად განწირულთა თვისტომნი და მწარედ დასტიროდნენ მოძმეთა სავალალო ხვედრს.

13განრისხებულმა ბრძანა, რომ ესენიც არანაკლები სისასტკით დაესაჯათ.

14განკარგულება გაიცა, სახელდებით აღეწერათ მთელი ხალხი, მაგრამ იმ მიზნით კი არა, რომ მონებივით ემუშავებინათ, როგორც ცოტა ხნის წინათ იყო გამოცხადებული, არამედ საწამებლად, რათა სამუდამოდ მოეღოთ ბოლო მათთვის.

15და თუმცა აღწერა ძალზე სწრაფად და გამალებით მიმდინარეობდა, მზის ამოსვლიდან მზის ჩასვლამდე, მაგრამ ორმოც დღეშიც ვერ მორჩნენ საქმეს.

16აღტაცებული მეფის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, ყველა კერპის წინაშე დაუსრულებელ ღრეობას მართავდა და როგორც უკუღმართი ზრახვით, ისე ბილწი ბაგითაც ადიდებდა იმათ, ვისაც არც მეტყველების უნარი აქვს და არც შემწეობისა, უზენაეს ღმერთს კი უგვანი სიტყვით გმობდა.

17როცა დათქმული ყავლი გავიდა, აღმწერლებმა მოახსენეს მეფეს, რომ აღარ შეეძლოთ იუდაელთა აღწერა მათი ურიცხვი სიმრავლის გამო.

18თანაც, კიდევ უფრო მეტნი მთელ ქვეყანაში იყვნენ მიმოფანტულნი, ზოგი შინ იყო, ზოგიც გზაში, ასე რომ, ეგვიპტის მთელი ხელისუფლებაც კი ვერ შეძლებდა მათ აღწერას.

19განრისხებული მეფე დაემუქრა და ბრალი დასდო მათ: მოქრთამულები ხართ და მზაკვრულად ცდილობთ თავის დაძვრენასო.

20მაშინ უფრო დაბეჯითებით დაუწყეს დარწმუნება, აღწერისათვის საჭირო ქაღალდი და კალმები რომ გამოელიათ.

21ეს იყო მოქმედება წინააღუდგომელი ზეციური განგებისა, რომელიც შეეწეოდა იუდაელებს.

5

5^1მაშინ ძლიერი რისხვით აღვსილმა და თავის სიძულვილზე ურყევად მდგომმა მეფემ მოიხმო სპილოების მომვლელი ჰერმონი

2და უბრძანა, სახვალიოდ ყველა – ხუთივე სპილოსათვის – ბლომად ეჭმიათ საკმეველი და გაუზავებელი ღვინით დაეთროთ, ხოლო შემდეგ სასიკვდილოდ განწირული იუდაელებისათვის მიესიათ გაშმაგებული ცხოველები.

3ამ განკარგულების გაცემის შემდეგ სანადიმოდ მიიწვია მეგობრები და მეომრები, რომლებიც განსაკუთრებით მტრულად იყვნენ განწყობილნი იუდაელების მიმართ.

4ხოლო ჰერმონმა, სპილოების მომვლელმა, ზუსტად შეასრულა მეფის ბრძანება.

5საღამოხანს ამ საქმის აღმსრულებელნი მივიდნენ, რათა ხელები შეეკრათ უბედურთათვის და სხვა მხრივაც დაიზღვიეს თავი, რადგანაც დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ეს ერთი ღამეც და მთელი ამ ხალხის სახსენებელიც აღარ დარჩებოდა.

6მაგრამ ბორკილდადებული იუდაელები, რომლებიც წარმართებს სრულიად უმწეონი და ყოველგვარ მფარველობას მოკლებულნი ეგონათ,

7ცრემლების ღვრით და ხმამაღალი მოთქმა-გოდებით მოუხმობდნენ ყოვლისმპყრობელსა და ყოველი ძალის მბრძანებელ უფალს, თავიანთ მოწყალე ღმერთსა და მამას;

8შესთხოვდნენ, განერიდებინა მათგან ბოროტი ზრახვა და თავისი დიადი გამოცხადებით ეხსნა ისინი მათთვის განკუთვნილი ხვედრისაგან.

9და მათმა გულმხურვალე ლოცვამ ზეცას უწია.

10როცა მძვინვარე სპილოები ღვინით დაათრო და საკმევლით ამოუყორა მუცელი, ჰერმონი დილაადრიან სასახლეში ეახლა მეფეს, რომ მზადყოფნა მოეხსენებინა მისთვის.

11მაგრამ უფალმა ტკბილი ძილი მოჰგვარა მეფეს, ეს კურთხეული ძღვენი, რომელსაც უკუნისიდან, დღისით თუ ღამით, მოუვლენს ყველას, ვისთვისაც მის მოვლინებას ინებებს.

12ღვთის განგებით ღრმა და საამო ძილში დანთქმულს სულ დაავიწყდა თავისი უღვთო განზრახვა, რამაც მთლიანად ჩაშალა მისი ურყევი გადაწყვეტილება.

13ხოლო იუდაელები, რაკი დათქმული ჟამი გავიდა და გარდუვალ სიკვდილს გადაურჩნენ, ადიდებდნენ თავიანთ წმიდა ღმერთს და კვლავ შესთხოვდნენ მათ მიმართ ლმობით მომხედავს, თავისი მძლეთა-მძლე მარჯვენის ძალა ეჩვენებინა გათავხედებული წარმართებისათვის.

14მეათე საათის ნახევარი რომ გავიდა, მესტუმრეთუხუცესმა დაინახა, რომ წვეულნი უკვე შეყრილიყვნენ და გასაღვიძებლად ეახლა მეფეს.

15ძლივსძლივობით გააღვიძა და აუწყა, რომ ნადიმის დრო იწურებოდა და ანგარიში ჩააბარა შესრულებული დავალების თაობაზე.

16გონს რომ მოეგო მეფე, სანადიმოდ გამობრძანდა და სტუმრებს უბრძანა მის წინ ინახით დამსხდარიყვნენ.

17როცა მისი ბრძანება შესრულებულ იქნა, მეფემ მოუწოდა თანამეინახეებს, მხიარულად გაეტარებინათ სანადიმოდ დარჩენილი დრო.

18როდესაც ლხინი ეშხში შევიდა, მეფემ დაიბარა ჰერმონი და წარბშეკრულმა მწყრალად ჰკითხა, როგორ მოხდა, რომ იუდაელები დღევანდელ დღეს გადაურჩნენო.

19მან მოახსენა, რომ ბრძანება ღამითვე შეასრულა, რაც მეფის მეგობრებმაც დაუდასტურეს.

20მაშინ ფალარისზე უფრო მეტად გაშმაგებულმა მეფემ თქვა, ამას დღევანდელ ძილს უმადლოდნენო, და ჰერმონს უბრძანა მეორე დღისთვის აუცილებლად მზად ჰყოლოდა სპილოები უსჯულო იუდაელების შესამუსრავად.

21ეს რომ თქვა, სტუმრებმა მხიარული ყიჟინით გამოხატეს თავიანთი კმაყოფილება და სახლებში წავიდ-წამოვიდნენ.

22მაგრამ ის ღამე ძილში კი არა, იმაზე ფიქრში გაატარეს, თუ როგორ დაემცირებინათ და ეწამებინათ უდანაშაულო დამნაშავეები.

23დილაადრიან, როგორც კი მამალმა იყივლა, ჰერმონმა გაამზადა სპილოები და ვრცელ ეზოში მათ გაღიზიანებას შეუდგა.

24ქალაქში დიდძალმა ხალხმა მოიყარა თავი ამ საცოდაობის საყურებლად. ყველანი მოუთმენლად მოელოდნენ გათენებას.

25გულით ურვილ იუდაელებს კი ცრემლის ღვრითა და მოთქმა-გოდებით აღეპყროთ ხელები ცისკენ და უდიადეს ღმერთს ევედრებოდნენ, კვლავაც მოევლინა ხსნა მათთვის.

26მზე ჯერ კიდევ არ ამოწვერილიყო და მეფე კვლავ თავის მეგობრებს იღებდა, რომ ჰერმონი ეახლა და მოახსენა, თქვენი განკარგულებისამებრ ყველაფერი მზდაა და გთხოვთ მობრძანდეთო.

27ამ სიტყვებითა და მოულოდნელი მიწვევით განცვიფრებულმა მეფემ, რომელსაც ყველაფერი დავიწყებოდა, იკითხა, მაინც რა საქმეა, ასე საგულდაგულოდ რომ ამზადებო.

28მაგრამ ეს იყო ქმედება ყოვლისგამრიგე ღმერთისა, ყველაფერი რომ დაავიწყა მეფეს, რაც ჩაფიქრებული ჰქონდა.

29ჰერმონმა და მეგობრებმა ცხოველებისა და მეომრებისაკენ მიახედეს მეფე და უთხრეს, რომ ყველაფერი მზად იყო, მისი ბრძანებისამებრ.

30ამ სიტყვებმა საშინლად განარისხეს მეფე, რადგანაც ღვთიურმა განგებამ მთელი ჩანაფიქრი ამოუბერტყა თავიდან და წარბშეკრულმა მუქარით თქვა:

31„შენი მშობლები და შვილები რომ გყოლოდა აქ, სწორედ მათ მივუყრიდი მხეცებს სათელად, უდანაშაულო იუდაელების ნაცვლად, რომლებსაც ჩემი წინაპრებისათვის არაერთხელ დაუდასტურებიათ თავიანთი უსაზღვრო ერთგულება.

32რომ არ მიყვარდე, როგორც თანშეზრდილი, და არ მჭირდებოდე, მათ ნაცვლად შენ მოგისწრაფებდი სიცოცხლეს!“

33ასე მოულოდნელად დაატყდა თავს ჰერმონს საშინელი მუქარა. მზერა დაებინდა და სახე მოერღვა.

34მეფის მეგობრებიც უკმაყოფილოდ დაიშალნენ და შეკრებილთაგან თითოეული თავის საქმეზე გაუშვეს.

35იუდაელებმა კი, მეფის ნათქვამი რომ შეიტყვეს, ადიდეს ღმერთის, მეუფეთა-მეუფის, გამოცხადება და მისი შემწეობა.

36ამ გადაწყვეტილების შემდეგ მეფემ კვლავ გამართა ნადიმი და სამხიარულოდ მიიწვია სტუმრები.

37უხმო ჰერმონს და მუქარით უთხრა: „რამდენჯერ უნდა გიბრძანო, უმაქნისო, ერთი და იმავე საქმის აღსრულება?

38სახვალიოდ კვლავ მზად გყავდეს სპილოები, რომ მუსრი გავავლოთ იუდაელებს.“

39მეფის მეგობრებს, მასთან ერთად რომ უსხდნენ სუფრას, გაუკვირდათ ასეთი ორჭოფობა და უთხრეს:

40„როდემდის უნდა გვცდიდე, მეფეო, როგორც ბრიყვებს? აგერ უკვე მესამედ ბრძანებ იუდაელთა გაწყვეტას, მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, თვითონვე ცვლი და აუქმებ შენს ბრძანებას.

41ამიტომაცაა, რომ ქალაქი ბორგავს და, ხალხის ურიცხვი სიმრავლით სავსეს, ყოველ წამს გაძარცვის საფრთხე ემუქრება.“

42მაშინ უგუნურებით აღსავსე მეფემ, ზედმიწევნით რომ ჰგავდა ფალარისს, არად ჩააგდო თავისი სულიერი რყევა და ორჭოფობა იუდაელთა მიმართ, და საშინელი ფიცით დაიფიცა, რომ დაუყოვნებლივ გაისტუმრებდა მოუსავლეთში სპილოების ფეხით გათელილთ.

43შემდეგ კი ცეცხლითა და მახვილით გაილაშქრებდა იუდაზე და მიწასთან გაასწორებდა მას, გადაწვავდა მისთვის მიუწვდომელ ტაძარს და სამუდამოდ უდაბურსა და უკაცრიელს გახდიდა მსხვერპლის შემწირველთათვის.

44მაშინ მეფის მეგობრები და ახლობლები სიხარულით დაიშალნენ და ქალაქის ყველაზე ხელსაყრელ ადგილებში განალაგეს ლაშქარი მის დასაცავად.

45სპილოების მომვლელმა კი გამაბრუებელი სასმელით – საკმეველნარევი ღვინით – ლამის სიშმაგემდე მიიყვანა ცხოველები და საშინელი იარაღით აღჭურვა ისინი.

46დილაადრიან, როცა ქუჩები აივსო ქალაქიდან ჰიპოდრომისაკენ მიმავალი ხალხით, ჰერმონი მეფეს ეახლა და შეახსენა, რაც უნდა აღესრულებინათ.

47მაშინ სასტიკი რისხვითა და უღვთო ზრახვით აღძრული მეფე მთელი ამალითურთ დაიძრა ჰიპოდრომისაკენ ცხოველებთან ერთად, რათა გულგაქვავებულს საკუთარი თვალით ეხილა განწირულთა სავალალო და საზარელი აღსასრული.

48როდესაც იუდაელებმა დაინახეს კარიბჭიდან დაძრული სპილოების, მათი თანმხლები ლაშქრისა და მრავალრიცხოვანი ბრბოს მსვლელობით ავარდნილი მტვრის კორიანტელი და გაიგონეს გნიასი,

49იფიქრეს, ჩვენი აღსასრულის წამმა მოაწია და დასრულდა ჩვენი საბედისწერო მოლოდინიო; მოთქმა-გოდებით მისცვივდნენ, ყელზე მოეჭდვნენ და კოცნა დაუწყეს ერთმანეთს: მშობლებმა – შვილებს, დედებმა – ყრმებს. ზოგნი კი მკერდში იკრავდნენ ახალშობილ ჩვილებს და უკანასკნელად აჭმევდნენ ძუძუს.

50მაგრამ როდესაც გაიხსენეს, რამდენჯერ მოევლინათ ხსნა, ჩვილები მკერდიდან მოიცილეს, ყველა ერთად დაემხო პირქვე

51და ხმამაღლა შეჰღაღადა ყოველი ძალის ბრძანებელს, რომ ცით მოვლენილს ეხსნა სამარის პირას მდგარნი.

6

6^1მაშინ ვინმე ელეაზარმა, ქვეყნის სამღვდელოთა შორის სახელგანთქმულმა, უკვე მხცოვანმა და ცხოვრებაში ყოველგვარი სიქველით შემკულმა კაცმა, მოუწოდა მის ირგვლივ მყოფ უხუცესთ, წმიდა ღმერთისთვის ეხმოთ, და ასე ილოცა:

2„ყოვლისმძლე მეუფეო, უზენაესო, ყოვლისმპყრობელო, ღმერთო, მოწყალებით ყოვლის გამრიგევ,

3მოხედე, მამაო, აბრაამის მოდგმას, კურთხეული იაკობის შვილებს, შენს წილხვდომილ წმიდა ხალხს, უცხო მიწაზე უცხოდ მოარულს, უსამართლოდ რომ იღუპება.

4შენ დანთქე ზღვაში ფარაონი, ეგვიპტის უწინდელი მბრძანებელი, უსაზღვრო თავხედობითა და ზვაობის სიტყვით აღზევებული, შემუსრე იგი თავისი ურიცხვი ეტლითა და გოროზი ლაშქრითურთ, ისრაელის მოდგმას კი მოუვლინე წყალობის ნათელი.

5შენ დაამხე სანხერიბი, აშურელთა გულმხეცი მეფე, ურიცხვი ლაშქრით მოქადული, თითქმის მთელი ქვეყნიერება რომ დაიპყრო საჭურვლით და შენს წმიდა ქალაქზე გამოილაშქრა, შემუსრე იგი, მეუფეო, და თვალნათლივ უჩვენე შენი ძალა მრავალ ხალხს.

6ის სამი ყრმა ბაბოლონში, ნებაყოფლობით რომ გაწირეს თავი ცეცხლში დასაწვავად, რათა თაყვანი არ ეცათ ფუჭი კერპებისთვის, აგიზგიზებულ ღუმელში ცვრის პკურებით ისე იხსენი, რომ თმაც არ შეტრუსვიათ, ცეცხლის ალი კი მათი მტრებისკენ მიმართე.

7შენ ამოიყვანე უვნებლად დღის სინათლეზე დანიელი, მოშურნეთა ცილისწამებით ხაროში რომ ჩაეგდოთ ლომების დასაფლეთად.

8შენ მოხედე, მამაო, წყალობის თვალით იონას, ზღვის სიღრმეში მობინადრე ვეშაპის სტომაქში უსასოოდ ვნებულს, და უვნებლად მიჰგვარე თავისიანებს.

9და ახლაც, ქედმაღალთა მოძულევ, მრავალმოწყალევ და ყოვლის მფარველო, მსწრაფლ მოევლინე ისრაელის მოდგმას, უსჯულო და უკეთურ წარმართთაგან შეჭირვებულს.

10თუ გადასახლებაში მკრეხელობით აღივსო ჩვენი სიცოცხლე, ჯერ მტრის ხელიდან გვიხსენი, მეუფეო, და მერე, როგორც გნებავს, ისე დაგვღუპე.

11რათა ფუჭმორწმუნეებმა მადლი არ მიაგონ თავიანთ ფუჭ კერპებს, შენს მიერ რჩეულთა დაღუპვის გამო, და არა თქვან, მათმა ღმერთებმაც კი ვერ იხსნესო ისინი.

12ხოლო შენ, წარუვალო, მძლეთა-მძლეო და ძლევამოსილო, აწ მოგვხედე და შეგვიწყალე, გამძვინვარებულ უსჯულოთა ხელით ისე რომ ვიღუპებით, როგორც ბოროტმოქმედნი.

13მაშ, შიშით შესძრას დღეს წარმართნი შენმა უძლეველმა ძალამ, პატივმოსილო, რომელსაც ხელგეწიფება იხსნა იაკობის მოდგმა.

14შენ გევედრებიან ცრემლების ფრქვევით ურიცხვი ბავშვი და მათი მშობლები.

15დაე, იხილოს ყველა წარმართმა, რომ ჩვენთანა ხარ, უფალო, და ნუ იბრუნებ პირს ჩვენგან, არამედ ისე ჰყავი, როგორც გიბრძანებია, მეუფეო, რომ მტრების მიწაზეც არ მიატოვებ შენს ხალხს.

16როგორც კი ელეაზარი ლოცვას მორჩა, მეფე სპილოებითა და მთელი თავისი ლაშქრითურთ შემოვიდა ჰიპოდრომზე.

17მის დანახვაზე იუდაელებმა ისე საზარლად შებღავლეს ზეცას, რომ მახლობელ ხეობაში გაისმა გამოძახილი და სიბრალულით შეუძრა გული მთელ ლაშქარს.

18მაშინ მოავლინა თავისი სახე დიდებამოსილმა და ყოვლისმპყრობელმა, ჭეშმარიტმა ღმერთმა, გაიღო ცის ბჭენი და ჩამოვიდა იქედან ორი დიდებული და შესახედავად საშინელი ანგელოზი, რომლებსაც ყველა ხედავდა, იუდაელების გარდა.

19წინ გადაუდგნენ მტრის ლაშქარს, შიშითა და ძრწოლით აღავსეს და ხუნდებით შებოჭეს იგი.

20მეფესაც მთელი სხეული აუცახცახდა და დავიწყებას მიეცა მისი ქედმაღლური რისხვა.

21სპილოები კი შებრუნდნენ და მათ თანმხლებ მძიმედ აღჭურვილ მოლაშქრეებს დაერივნენ; ფეხით თელავდნენ და მუსრს ავლებდნენ მათ.

22მაშინ მეფის რისხვა სიბრალულად და ცრემლების ღვრად იქცა იმის გამო, რისი აღსრულებაც სულ ცოტა ხნის წინათ ეწადა,

23რადგანაც როცა გაიგონა იუდაელთა ყვირილი და დაინახა სასიკვდილოდ განწირულნი, მწარედ ატირდა და მუქარით უთხრა თავის მეგობრებს:

24„ბოროტად იყენებთ ძალაუფლებას, ტირანებსაც კი აღემატეთ სისატიკით, ბოროტს იზრახავთ სახელმწიფოს წინააღმდეგ და ცდილობთ თვით მეც, თქვენს კეთილისმყოფელს, ტახტი წამართვათ და სიცოცხლე მომისწრაფოთ.

25ვინ გამოყარა სახლებიდან, ან ასე შლეგურად ვინ გამოამწყვდია აქ ეს ხალხი, საიმედოდ რომ იცავდა ჩვენი ქვეყნის ციხე-სიმაგრეებს?

26ვინ სტანჯავს ასე უწყალოდ ამ ხალხს, ძველთაგანვე ყველა სხვა ხალხისაგან გამორჩეულს ჩვენდამი ერთგულებით ყველა საქმეში, ვინ გასწირა ესოდენ სამარცხვინო სასჯელისათვის?

27ახსენით, აჰყარეთ უსამართლო ბორკილები; მშვიდობით გაისტუმრეთ შინ და პატიება სთხოვეთ ყველაფრისათვის, რაც უწინ ჩაგიდენიათ.

28გაათავისუფლეთ ზეციური ყოვლისმპყრობლის, ცოცხალი ღმერთის ძენი, ღმერთისა, წინაპართა დროებიდან მოყოლებული დღემდე დიდებასა და სიმტკიცეს რომ ანიჭებს ჩვენს სახელმწიფოს.“

29აი, რა თქვა მეფემ, ხოლო სიკვდილისაგან ეს-ესაა თავდახსნილი იუდაელები მადლს მიაგებდნენ ღმერთს – თავიანთ წმიდა მხსნელსა და მფარველს.

30ქალაქში დაბრუნების შემდეგ მეფემ მოიხმო მეჭურჭლეთუხუცესი და უბრძანა გაემზადებინა იუდაელებისათვის ღვინო და ყოველივე დანარჩენი, რაც საჭირო იქნებოდა შვიდდღიანი ნადიმის გადასახდელად, რადგანაც გადაწყვიტა, რომ მათ დიდი ზარ-ზეიმით აღენიშნათ გადარჩენა სწორედ იმ ადგილას, სადაც თავიანთ აღსასრულს უნდა შეგებებოდნენ.

31მაშინ დამცირებულმა და სამარის პირას, ან, უფრო სწორად, ცალი ფეხით უკვე სამარეში მდგომმა იუდაელებმა, საბედისწერო და სავალალო სიკვდილის ნაცვლად, ხსნისა და გადარჩენის ლხინი გადაიხადეს და სიხარულით აღვსილებმა სადღესასწაულოდ აქციეს ის ადგილი, მათ სასაკლაოდ და სამარედ რომ იყო განკუთვნილი.

32შეწყვიტეს სამგლოვიარო მოთქმა-გოდება და ისრაელის მხსნელისა და სასწაულმოქმედი ღმერთის სადიდებლად მამა-პაპური საგალობლები დააგუგუნეს; გმინვისა და ქვითინის ნაცვლად ფერხული ჩააბეს სანუკვარი მშვიდობის ნიშნად.

33თავის მხრივ, მეფემაც დიდი ლხინი გადაიხადა და მადლობას სწირავდა ზეცას, რომელმაც ესოდენ დიდებული და სასწაულებრივი ხსნა მოუვლინა იუდაელებს.

34ხოლო იუდაელთა დასაღუპად და მტაცებელ ფრინველთა საჯიჯგნად გამწირველნი, სიხარულით რომ აღწერდნენ და აღრიცხავდნენ მათ, ახლა სირცხვილით იწვოდნენ და ცეცხლივით აბრიალებული მათი თავხედობა სამარცხვინოდ ჩაცხრა.

35იუდაელებმა კი, როგორც უკვე ითქვა, ფერხული ჩააბეს და სამადლობელი სიმღერებითა და საგალობელთა გალობით გაატარეს დღესასწაული.

36ერთხმად დაადგინეს, რომ ყველგან, სადაც კი იუდაელები იცხოვრებდნენ, თაობებიდან თაობებამდე, სიხარულით ეზეიმათ ეს დღეები, მაგრამ დროის სატარებლად კი არა, არამედ ღვთისგან მოვლენილი ხსნის აღსანიშნავად.

37მერე მეფეს ეახლნენ და შინ დაბრუნების ნებართვა სთხოვეს.

38მათი აღწერა მიმდინარეობდა პაქონის თვის ოცდამეხუთე დღიდან ეპეიფის თვის მეოთხე დღემდე – ორმოცი დღის განმავლობაში, ხოლო მათთვის მუსრის გასავლებად დათქმული იყო სამი დღე – ეპიფის თვის მეხუთედან მეშვიდე დღემდე.

39სწორედ ამ დღეებში სასწაულებრივად მოუვლინა მათ წყალობა ყოვლისმპყრობელმა და ერთობლივად იხსნა ისინი.

40მეფის ნაწყალობევით ნადიმობდნენ მეთოთხმეტე დღემდე, როცა დასათხოვად ეახლნენ მეფეს.

41მეფემ შეიწყნარა მათი თხოვნა, დიდსულოვნად დაწერა წერილი მათ დასაცავად, ხელი მოაწერა და ქალაქებში დაუგზავნა სარდლებს.

7

7^1„მეფე პტოლემეოს ფილოპატორი მშვიდობას უსურვებს და მოკითხვას უთვლის ეგვიპტის ყველა სარდალსა და ხელისუფალს.

2ჩვენი შვილებითურთ კარგად ვართ, რადგანაც მაღალი ღმერთი ჩვენი სურვილისამებრ წარმართავს ჩვენს საქმეს.

3ზოგიერთი ჩვენი მეგობარი თავისი ავისმზრახველობით ხშირად გვირჩევდა და გვარწმუნებდა ერთად მოგვეყარა თავი სამეფოს მკვიდრი იუდაელებისთვის და არნახული სასჯელით დაგვესაჯა ისინი, როგორც მოღალატენი.

4იმასაც დასძენდნენ, ჩვენს სამეფოს საშველი არ დაადგება, სანამ ამ საქმეს არ აღვასრულებთ, იმ სიძულვილის გამო, რასაც განიცდიან იუდაელები ყოველი ხალხის მიმართო.

5ამიტომაც ძალით წამოასხეს ბორკილდადებულნი, როგორც მონები, ან, უფრო სწორად, დამნაშავენი, ყოველგვარი გამოძიებისა და განკითხვის გარეშე აპირებდნენ მუსრი გაევლოთ მათთვის და უფრო სასტიკად ექცეოდნენ, ვიდრე სკვითებს ჰქონდათ წესად დამონებულთა ჩაგვრა.

6ჩვენ კი გადაჭრით ავუკრძალეთ ეს, იმ კეთილმოსურნეობის თანახმად, რასაც ყოველი ადამიანის მიმართ ვიჩენთ, და ამრიგად, სიცოცხლე ვაჩუქეთ იუდაელებს, ხოლო როდესაც დავრწმუნდით, რომ ცათა ღმერთი ისე მფარველობს მათ, როგორც მამა – შვილებს,

7როცა გავიხსენეთ მათი კეთილგანწყობილება ჩვენდამი და ჩვენი წინაპრების მიმართ, სამართლიანად მივიჩნიეთ, რომ ყოველგვარი ბრალდებისაგან გაგვეთავისუფლებინა ისინი.

8ამიტომაც ვუბრძანეთ თითოეულს ცალ-ცალკე და ყველას ერთად, თავიანთ სახლებში დაბრუნებულიყვნენ, ისე, რომ არსად არავის არა ევნო რა მათთვის და არც ის წამოეყვედრებინა, რაშიც ბრალი არ მიუძღვით.

9მაშ, იცოდეთ, თუკი რაიმე ბოროტს განიზრახავთ მათ წინააღმდეგ, ან თუნდაც შეურაცხყოფას მიაყენებთ მათ, აუცილებლად პასუხს მოგკითხავთ კაცი კი არა, არამედ ყოველი ძალის მბრძანებელი – უზენაესი ღმერთი. კარგად იყავით.“

10წერილი რომ ჩაიბარეს, იუდაელები არ აჩქარებულან გასამგზავრებლად, არამედ მეფეს სთხოვეს, რომ მათ თვისტომთათვის, რომელნიც ნებით განუდგნენ წმიდა ღმერთს, თავიანთი ხელით მიეგოთ სანაცვლო;

11თანაც დასძინეს, ვინც კუჭის გამო განუდგა ღვთიურ მცნებებს, იმათგან ნურც საქვეყნო საქმეში მოელიო ერთგულებას.

12მეფემაც შეიწყნარა მათი თხოვნა, თანხმობა განუცხადა და ნება მისცა მთელ მის სამეფოში მუსრი გაევლოთ ღვთის სჯულისაგან განდგომილთათვის, მეფის მოხელეთა ნებართვისა თუ ზედამხედველობის გარეშე.

13მაშინ, როგორც ეკადრებოდა, მადლი შესწირეს მეფეს, მღვდლებმა ხალხთან ერთად იგალობეს „ალილუია“ და გახარებულნი წავიდნენ.

14ყველა წაბილწულ თვისტომს, ვისაც კი ხვდებოდნენ გზაზე, სხვებისთვის ჭკუის სასწავლად, სიკვდილით სჯიდნენ.

15იმ დღეს მუსრი გაავლეს სამასზე მეტ კაცს და ხარობდნენ, რომ სიცოცხლეს უსწრაფებდნენ უწმიდურთ.

16თვითონ კი, სიკვდილამდე ღვთის ერთგულნი და ხსნის სიხარულით სავსენი, სურნელოვან ყვავილთა გვირგვინებით შუბლშემკულნი გამოვიდნენ ქალაქიდან, აღტაცებით მღაღადებელნი მადლს სწირავდნენ და საგალობლებით ადიდებდნენ წინაპართა ღმერთს, ისრაელის მარადიულ მხსნელსა და მფარველს.

17როდესაც პტოლემაისში ჩავიდნენ, რომელსაც თავისებური ადგილ-მდებარეობის გამო როდოფოროსი ეწოდება, იქ, საერთო გადაწყვეტილებით შვიდი დღე ელოდნენ ხომალდები.

18იქაც გაშალეს სუფრა გადარჩენის აღსანიშნავად, რადგანაც მეფემ უხვად მოამარაგა ისინი საკმაო საგზლით, რომ შინ დაბრუნებამდე ჰყოფნოდათ.

19აქამდე მშვიდობით მოღწეულებმა სათანადო მადლი მიაგეს უფალს და გადაწყვიტეს აქ დგომის დღეებიც დღესასწაულად ექციათ;

20აკურთხეს ისინი და თავიანთი აღთქმის დასტურად იმ ადგილას, სადაც ინადიმეს, სვეტი აღმართეს, მერე კი ხმელეთით, ზღვით თუ მდინარით თავიანთი სახლებისაკენ გაემართნენ უვნებელნი, თავისუფალნი, სიხარულით სავსენი და მეფის ბრძანებით დაცულნი.

21სწორედ მაშინ მოიხვეჭეს უწინდელზე მეტი ძალა და დიდება, საშიშნი შეიქნენ მტრებისთვის და ვეღარავინ ბედავდა მათი საბადებლის მიტაცებას.

22ვისაც რა ჰქონდა, ყველამ დაიბრუნა, სიის მიხედვით; დიდი მოკრძალებით უბრუნებდნენ უკან, რადგანაც მათ სახსნელად დიადი საქმე მოიმოქმედა მაღალმა ღმერთმა.

23კურთხეულ იყოს ისრაელის მხსნელი უკუნისამდე. ამინ!

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- მესამე მაკაბელთა

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7